wbrew wszystkiemu...
Taniec kocham od dziecka. Nie miałam jednak możliwości rozwijać tej pasji w dzieciństwie w profesjonalny sposób. Po prostu mieszkałam zbyt daleko od większego miasta. U mnie w poblizu nie było szkół tańca...
Pomimo wszystko ta miłość przetrwała we mnie aż do czasu pójścia na studia. Najpierw trafiłam do zespołu tańca towarzyskiego. Nauczono mnie tam podstaw, ale nie dawano szans na udział w turniejach. Powtarzano mi, że nie zaczyna się w wieku 19 lat. Odeszłam...
Wtedy trafiłam do szkoły tańca z bardzo dobrym trenerem. Uwierzyłam w siebie, w swoje możliwości i w to, że moje marzenia mogą się spełnić. Przez prawie rok szukałam patnera. Wydawało mi się że jego brak jest nawiekszą przeszkodą. Jednak przeszkód jest więcej, ale wierzę, że je pokonam, że wreszcie mi się uda.
To nic, że tak mało osób we mnie wierzy. Dopóki mam odwagę wszystko jest możliwe...
